Van basis tot oppervlak: De samenstelling van synthetische atletiekbanen

Een aangelegde synthetische atletiekbaan, veerkrachtig onder de voeten en bestand tegen staand water na regenval, verkrijgt deze eigenschappen door haar laag-op-laag constructie van onder naar boven.

Op het allerlaagste niveau bevindt zich de basiscursus. Het baanoppervlak wordt aangelegd op een betonnen of asfaltfundering, die zowel dragende als egaliserende functies vervult. Belastingen die op het oppervlak worden uitgeoefend, worden via het oppervlak overgebracht naar de basis en vervolgens verder naar de ondergrond. Pas gestorte betonnen bases moeten eerst uitharden om een stabiele sterkte te ontwikkelen voordat het oppervlak kan worden aangelegd. Daarom vinden de basisconstructie en het aanleggen van het oppervlak meestal op verschillende tijdstippen plaats.

Op de ondergrond ligt de oppervlaktelaag, die in twee gangbare specificaties wordt aangeleverd. Porieuze, doorlatende banen bevatten onderling verbonden lege ruimten in de oppervlaktelaag, waardoor regenwater kan afvloeien en oppervlakkige waterverzameling na regen wordt beperkt. Gemengde banen hebben een compacte structuur met uitstekende algehele elasticiteit en zijn de voorkeursoplossing voor atletiekgeluiden van wedstrijdniveau; hun oppervlaktelaag is doorgaans ongeveer 13 millimeter dik. Deze twee varianten zijn afgestemd op verschillende toepassingsgebieden. Standaardschoolspeelplaatsen en atletiekvelden van wedstrijdniveau maken over het algemeen gebruik van verschillende oplossingen.

Het oppervlaktemateriaal wordt niet geleverd als geprefabriceerde rollen. In plaats daarvan worden bindmiddel en rubberkorrels ter plaatse gemengd voordat ze worden aangebracht en ter plaatse gevormd. EPDM‑korrels — gekleurde synthetische rubberdeeltjes — zijn de meest gebruikte vulstof, waardoor het oppervlak elastisch en antislip wordt. Nationale normen stellen grenswaarden vast voor gevaarlijke stoffen in dergelijke materialen, en leveringen voor schoolprojecten moeten vergezeld gaan van geldige testrapporten.

De meeste afgewerkte banen zijn baksteenrood, waarbij het pigment in de rubberkorrels is verwerkt. Korrels kunnen in diverse kleuren worden geproduceerd; blauw, groen en andere tinten worden vaak gebruikt op kleuterspeelplaatsen en recreatiegebieden. De witte baanmarkeringen zijn niet geprefabriceerd. Zodra het oppervlak is aangebracht, worden ze met speciale witte markeringverf aangebracht, strikt conform de officiële afmetingsnormen voor atletiekvelden.

Na het aanbrengen van de oppervlaktelaag moet de bindmiddel voldoende tijd krijgen om uit te harden; gedurende deze periode moet de baan gesloten blijven voor gebruik. De uithardingsnelheid is temperatuurafhankelijk: hij versnelt bij warm weer en vertraagt bij koel weer. Om die reden vindt de aanleg van banen meestal plaats in de wermere seizoenen, en worden schoolprojecten vaak uitgevoerd tijdens de zomervakantie. De baan wordt pas vrijgegeven voor gebruik nadat de uitharding, markering en een succesvolle acceptatie-inspectie zijn voltooid.

Bij normaal gebruik en onderhoud hebben synthetische atletiekbanen een ontworpen levensduur van 8 tot 10 jaar. De werkelijke levensduur wordt beïnvloed door de intensiteit van het gebruik, het lokale klimaat en de integriteit van de ondergrond. Regelmatig schoonmaken en verwijderen van afval helpen ook om de staat van de oppervlaktelaag te behouden.